Ολοι στου Λεωνιδα..

sta salona de sfazoune arnia..

Τελευταία, το σκοταδι ειναι πιο προσιτο. Το φως με τυφλωνει. Το δέος δειχνει να εχει κρυφτει κάπου.. κάπως.. δεν ξερω. Η σκοτεινή μου πλευρά μυήθηκε στο βολικό μονόχρωμα. Κοιτώ το φώς και με πιάνει δέος. Φοβάμαι το άγνωστο αυτό κομμάτι. Τα πόδια μου λυγίζουν. Θέλω να γυρίσω πίσω. Προσπαθώ να διώξω το φόβο.. Κλείνω τα μάτια και βαδίζω με αδιαφορία εμπρός..




Είναι πειρασμός
το άγνωστο

Κάνω ένα βήμα πίσω.. και είμαι ευτυχής.. μεστο μονόχρωμά μου.

Ευτυχής και δε ντρέπομαι πια

το τελειο καμουφλαζ

Συλογγιέμαι κάθε βράδυ σχεδον το ιδιο πράγμα
εγω κι αυτη σε μια παραλια
μια ουτοπια και βυθίζομαι σ΄αυτη
καθαρίζω τη ψυχή μου μεσ΄τα όνειρά μου
μεσα στον υπνο το βαθύ
σαν πηγάδι που δε λεει να τελιώσει η κάθοδος
μια ανακούφιση και μπαμ σπάει το στήθος μου
μεσα στις συσπάσεις αποκτάω συνείδηση του εαυτού μου
ενα βιβλίο του Κούντερα ακόμα σφηνωμένο στα χέρια μου
το λαμπατερ ανοικτό
πάντα ανοικτό τον τελευταίο καιρό
το ράδιο στα μεσσαία παίζει μια εύθυμη μελωδία
σκέφτομαι και πρσγειώνομαι
προσπαθώ να ξαναβυθιστώ στα ζωοφόρα μαξιλάρια μου
είναι αδύνατον εχω πλέον απομακρυνθεί
την βλέπω να χάνεται σαν οπτασία
το νησακι που ψάχνω χάνεται αιφνής και
μαζί μαυτο και η απουσία μου γίνεται ουσιώδης
ειμαι μόνος και έρημος,
ξοφλημένος
κοιτάω απ'το παράθυρο τους λιποτάκτες να γυρίζουν
τρελλά ξενυχτια δε μαρέσουν λεει μια γλυκιά φωνη
είναι αυτή μαζί με τον ευεργέτη μου
τον αντικαταστάτη μου
μου πήρε τη θέση
χωρίς καν να με ρωτήσει
καλά πότε τελειώνει αυτό το τρελλό όνειρο
αναρωτιέμαι μα απάντηση δεν ακούω
σιγομουρμουρίζω και καταλαβαίνω πως είμαι ακόμη μόνος
για άλλη μια φορά
ολοκληρωτικά μόνος
ειχε δίκιο τελικά
είμαι δειλός
ειλικρινά ανειλικρινής
παρακμάζων κωμικός
λιποτάκτης της ζωής

Φτου σου

Οδός Καρόλλου Ντηλ. Το χέρι μιας γύφτισσας πηγαινοέρχεται βιαστικά απο στόμα σε στόμα. Ένα αγγελικά κρεμυδοντυμένο πλασματάκι δεχόταν με τον πιο αηδιαστικό τρόπο ένα σωτήριο πολτό μπανάνας με σαλιοφουσκάλες. Μαζί με μια σρατιά μικρόβια ο καλοσχηματισμένος πολτός γλιστράει άθελά της στο πηγούνι του δημιουργούντας εικόνες λύσσας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να στρίψω την κεφαλή απ' την άλλη. Ένα πρωτόγονο όμως αίσθημα με καθήλωσε. Αποσβολωμένος σκέφτηκα, μια μηχανή εκκρίσεων είναι ο άνθρωπος. Μια πράγματι ξεδιάντροπη οντότητα. Το ασυνάρτητο αυτό θεατρικό που έπλασε ο νούς αντικαθίσταται από ένα επιδεικτικά πιο πειστικό σενάριο, μια παγκόσμια, αυθύπαρκτη και αέναη θάλασσα σάλια, που ανακατώνονται και μας κάνουν μια και μοναδική κοινότητα σάλιου, μια υγρή και ενωμένη ανθρωπότητα. Επιτέλους είχα λύσει το μυστήριο μιας ανακατωμένης μυριόπτυστης φαντασίωσης.

οι περιφρονητές

Αυτοί που περιφρονούν την οργανωμένη ψυχαγωγία είναι λιποτάκτες του μεγάλου κοινού αγώνα εναντίον της πλήξης.